Rekenen begint bij begrippen als veel, weinig, minder en meer. Leren tellen is de volgende stap naar het echte rekenen. Momenteel zijn er in de moderne rekenmethodes andere vormen van cijferend vermenigvuldigen en delen in zwang, die naar mijn idee het zogenaamd inzichtelijk rekenen veel te ver doorvoeren. Als voorbeeld nemen we 8 + 7, in de moderne rekenmethodes worden diverse 'oplossingsstrategieën' benut.

· zoals 8+2+5
· ook: 8+8= 16, dat is 1 teveel, het antwoord is dus 15
· of: 7 + 7= 14, dat is 1 te weinig, het antwoord is dus 15
· misschien ook wel: 10 + 7 weet ik (17), dat is 2 te veel, het antwoord is dus 15.

Op zichzelf levert dit een wendbare manier van rekenen op en dat is prima. Maar de zwakke rekenaars hoort dat allemaal en probeert ook eens wat ervan.
Bijv. het magische verdubbelen, zoals is dit voorbeeld 8+8. Maar dan toegepast bij 8+3. Dan helpt het je niet verder. Beter is om het aanvullen tot 10 als uitgangspunt te nemen. En het kind dat andere variaties kan uitvoeren, krijgt daarvoor de ruimte.

In het algemeen wordt de onderzoekskant in de basisschool steeds uitgebreider ingevuld. Zo zijn er allerlei toetsen van het leerlingvolgsysteem en toetsen die de interne begeleider gebruikt. Dit kost veel tijd, zowel voor het kind als voor de leerkracht. Maar het gaat er uiteindelijk om dat de leerkracht een foutenanalyse maakt om dan een aanpak te kiezen. Waar zitten dan meestal de problemen? Ik ben een voorstander van om het rekenonderzoek sterk te vereenvoudigen om tot de kern van de problemen door te dringen.